Najranije scenske pozadine sastojale su se od oslikanog platna, koji je obično prikazivao arhitekturu, pejzaže ili mitološke scene. Tokom renesanse, primjena linearne perspektive dovela je do stvaranja oslikanih pozadina koje su prenosile osjećaj dubine, čime je pojačan trodimenzionalni efekat-scene.
U 18. stoljeću, scenografi - poput onih iz porodice Bibiena - razvijali su sve sofisticiranije tehnike za perspektivu i chiaroscuro efekte unutar svojih pozadina; posebno u operi i dvorskom pozorištu, ove su pozadine postale ključni element u stvaranju veličanstvenih scena. Nakon industrijske revolucije u 19. vijeku, napredak u mehanizaciji i tehnologiji rasvjete dodatno je potaknuo upotrebu pozadine, uspostavljajući ih kao standardnu komponentu u modernim žanrovima izvođačkih umjetnosti, uključujući pozorišne predstave, operu, balet i mjuzikle.